តើហេតុដូម្តេចទើបខ្ញុំប្រើពេលយូរ ដើម្បីទទួលយកសមាធិមកបដិបត្តិ?

បដិមាព្រះពុទ្ធនៅភ្នំសំពៅ ខេត្តបាត់ដំបង

ការចាប់កំណើតនៅក្នុងប្រទេសកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាគឺប្រទេសកម្ពុជា មិនបានបណ្តាលឲ្យខ្ញុំចាប់យកសមាធិមកអនុវត្តដោយស្វ័យប្រវត្តិនោះទេ។ សមាធិ គឺជាការបដិបត្តិមួយដ៏ចម្បងសម្រាប់ពុទ្ធសាសនិកជន ប៉ុន្តែប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជាភាគច្រើនរួមទាំងខ្ញុំផងដែរ ច្រើនតែគោរពទៅតាមវប្បធម៌តពីដូនតាមក ដោយប្រារព្ធពិធីបែបសាសនាច្រើនជាង។ ការបដិបត្តិសមាធិជាទូទៅ គឺសម្រាប់តែព្រះសង្ឃ អ្នកប្រកាន់ខ្ជាប់ និងអ្នកសិក្សាអំពីសាសនាប៉ុណ្ណោះ។

ជាបទពិសោធ ចាប់ពីខ្ញុំបានសិក្សាពីថ្នាក់បឋមសិក្សា រហូតដល់សកលវិទ្យាល័យនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ខ្ញុំពុំដែលបានរៀនអំពីការធ្វើសមាធិម្តងណាទ្បើយ។ កត្តានេះសមហេតុសមផល ពីព្រោះខ្ញុំក៏មិនដែលបានរៀននៅតាមវត្តដែរ! ប៉ុន្តែជាទូទៅនៅក្នុងសង្គម គេតែងតែជឿថាសមាធិ គឺសម្រាប់តែអ្នកទាំងទ្បាយណាដែលលះបង់ជីវិតរបស់ពួកគេ ដើម្បីស្វែងរកផ្លូវជីវិតមួយតាមបែបសាសនាប៉ុណ្ណោះ។ គំនិតបែបនេះ បានបង្អាក់ចិត្តខ្ញុំមិនឲ្យសូម្បីតែសាកល្បងសមាធិ។

ជាទូទៅ ខ្ញុំមិនដែលមានមន្ទិលសង្ស័យទៅលើអត្ថប្រយោជន៍នៃសមាធិទេ។ សមាធិបានផ្តល់ផលវិជ្ជមានទាំងទៅលើសុខភាពផ្លូវចិត្ត និងផ្លូវកាយ។ ការសិក្សាបែបវិទ្យាសាស្រ្តរាប់ពាន់បានគាំទ្រនូវផលល្អនៃសមាធិនេះ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ការដឹងនៅក្នុងខួរក្បាលតែមួយមុខ មិនបានជំរុញទឹកចិត្តខ្ញុំឲ្យចាប់ផ្តើមអង្គុយចុះ បិទភ្នែក រួមផ្តោតអារម្មណ៍ទៅលើដង្ហើមខ្ញុំទ្បើយ។ ផ្ទុយទៅវិញគឺភាពថប់បារម្ភ និងភាពភ័យខ្លាចទៅវិញទេ ដែលបង្ខំចិត្តខ្ញុំឲ្យចាប់ផ្តើមសម្រាក ធ្វើអ្វីៗដោយយឺតៗជាងមុន និងអង្កេតមើលចិត្តខ្លួនឯងដោយពុំមានការវិនិច្ឆ័យថាខុស ឬត្រូវលើអ្វីៗទាំងអស់។

នៅក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ខ្ញុំបានព្យាយាមបដិបត្តិបចេ្ចកទេសសមាធិមួយចំនួន។ ខ្ញុំបានអនុវត្តវិធីសាស្រ្តសមាធិដោយប្រើមន្រ្ត (ពាក្យស័ក្តិសិទ្ធិ) ការគ្រប់គ្រងស្មារតី និងថ្មីៗនេះតាមវិធីបំផុសចិត្តករុណា។ គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល វិធីសាស្រ្តទាំងអស់នោះមិនបាននាំស្មារតីខ្ញុំទៅទីណាទាំងអស់៖ មិនត្រលប់ទៅអតីត ឬទៅអនាគត។ ផ្ទុយទៅវិញ វាបែរជារក្សាខ្ញុំឲ្យស្ថិតនៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន៖ នៅទីនេះ ឥទ្បូវនេះ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍នឹងនរ និងមើលអ្វីៗជុំវិញខ្លួនច្បាស់ជាងមុនជាមួយនឹងចិត្តលែងសូវប្រតិកម្ម ប៉ុន្តែស្ងប់ជាងមុន។

ខ្ញុំក៏មិនទទួលបានអ្វីៗដោយទទេពីសមាធិនោះដែរ។ ខ្ញុំត្រូវដោះដូរស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់ខ្ញុំជាច្រើន ដូចជា ភាពតានតឹង កំហឹង ច្រណែន ភ័យខ្លាច និងថប់បារម្ភ (ខ្ញុំគិតថាមានច្រើនជាងនេះទៀត) ជាមួយនឹងស្ថានភាពតែពីរគត់ត្រលប់មកវិញគឺ ភាពស្ងប់ និងចិត្តករុណា។ បើខ្ញុំមិនគិតពីការប្រៀបធៀបពីចំនួននៃស្ថានភាពចិត្តដែលបានដោះដូរគ្នា ខ្ញុំគិតថាវាការប្តូរដោយយុត្តិធម៌។

ដោយទទួលបានការផ្លាស់ប្តូរវិជ្ជមានបែបនេះ ខ្ញុំដឹងថាសមាធិ គឺជាការបដិបត្តិក្នុងរបៀបរស់នៅមួយបែប ដែលខ្ញុំតែងតែស្វែងរកកន្លងមក។ ការធ្វើដំណើរលើផ្លូវនេះរបស់ខ្ញុំទើបតែចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្ញុំមិនរំពឹងទុកនូវលទ្ធផលច្រើនទេពី គោលដៅនេះ។ បទពិសោធដែលនឹងរៀននៅតាមផ្លូវ មានសារៈសំខាន់ជាងសម្រាប់ខ្ញុំជាអ្នកដំណើរ ហើយខ្ញុំរីករាយនឹងចែករំលែកជាមួយអ្នករាល់គ្នាដែលមានឧបនិស្ស័យ។