ទិដ្ឋភាពនឹកស្មានមិនដល់!

ម៉ោង៥ទាបភ្លឺ មេឃនៅងងឹតនៅទ្បើយ។ ពូប៊ុនលី ភ្ញាក់ពីដំណេកនៅពេលនាទ្បិការោទ៍។ គាត់ប្រះខ្នងដេកទៅវិញ ដោយគាត់ដូចជានៅងងុយនៅទ្បើយ។ 

“ផាំង!” សំទ្បេងលាន់ឮខ្លាំងអមដោយពន្លឺចែងចាំងមួយប៉ប្រិចភ្នែក បានធ្វើឲ្យគាត់លោតចុះពីលើគ្រែ រួចរត់សំដៅបង្អួច។ “អូ! សំទ្បេងផ្គរ និងពន្លឺផ្លេកបន្ទោរទេតើ! ភ្លៀង!” គាត់ស្រែកហាក់ដូចជាភ្ញាក់ផ្អើល។ “តើខ្ញុំចេញទៅរត់ហាត់ប្រាណយ៉ាងម៉េចហ្នឹងកើតទៅ?”

ពូប៊ុនលី កំពុងសម្រាកលំហែកាយនៅមាត់សមុទ្រ ហើយមានគម្រោងរត់ហាត់ប្រាណនៅតាមឆ្នេរនៅពេលព្រលឹមស្រាងៗ។ វាគឺជាសកម្មភាពដែលគាត់ចូលចិត្តបំផុត ហើយមិនអាចខកខានបាន។

“អញ្ចឹងមានន័យថាខ្ញុំមិនអាចរត់បាន?” គាត់សួរខ្លួនឯង។ “ចុះបើខ្ញុំរត់ ខ្ញុំពិតជាទទឹកខ្លួនជោក ហើយទូរស័ព្ទក៏អាចខូច ព្រោះខ្ញុំតែងស្តាប់ចម្រៀងពេលរត់។ ស្រួលមិនស្រួលអាចរន្ទះបាញ់ទៀតក៏មិនដឹង!” គាត់ដើរទៅដើរមករអ៊ូតែម្នាក់ឯង។ ពីរបីនាទីក្រោយមក គាត់ទំនងជាមានដំណោះស្រោយ។ គាត់ពាក់អាវភ្លៀងដែលគ្របពីក្បាលរហូតដល់ជង្គង់។ គាត់ដូរស្បែកជើងកីទ្បាជាទីស្រទ្បាញ់របស់គាត់ ទៅពាក់ស្បែកជើងផ្ទាត់ ដែលអាចដោះចោលនៅឆ្នេរខ្សាច់ ហើយរត់ជើងទទេ។ គាត់ក៏កំណត់ទូរស័ព្ទដាក់ “Fly Mode” ដើម្បីកុំឲ្យមានសេវា ដែលអាចស្រូបរន្ទះ ហើយគាត់ក៏នៅតែអាចស្តាប់ចម្រៀងបាន។ ហើយចុងក្រោយ គាត់បើកទ្បានទៅឆ្នេរសមុទ្រ ជាជាងដើរកាត់ភ្លៀង ។ អ្វីៗដូចជារួចរាល់ គាត់ចាប់ផ្តើមចេញដំណើរ។ ពេលទៅដល់ឆ្នេរ មេឃនៅងងឹតនៅទ្បើយ ហើយផ្លេកបន្ទោរជះមកផ្លេកៗរៀងរាល់ប៉ុន្មានវិនាទីម្តង រំលេចនូវទឹកសមុទ្រពណ៌ខៀវចាស់និងឆ្នេរខ្សាច់ពណ៌ប្រផេះ។ តំណក់ទឹកភ្លៀង ធ្លាក់មកលើសមុទ្របន្លឺនូវសូររណ្តំឥតដាច់។ ពូប៊ុនលី ចាប់ផ្តើមរត់យឺតៗ។ រលកសមុទ្រច្រានមកច្រាំងម្តងៗ ហូរលើជើងរបស់គាត់។​ ភ្លៀងនៅតែបន្តធ្លាក់ ហើយគាត់រត់កាន់តែលឿនទៅៗ! តន្រ្តីដែលគាត់កំពុងស្តាប់ ក៏ប្តូរពីបទយឺតៗ ទៅបទញាប់កន្រ្តាក់អារម្មណ៍ដែរ! គាត់រត់បានមួយ ពីរ និងបីគីទ្បូម៉ែត្រ! ចង្វាក់បេះដូងរបស់គាត់កាន់តែលោតញាប់ទៅៗ រហូតដល់គាត់រត់បានប្រាំគីទ្បូម៉ែត្រ ដែលជាគោលដៅរបស់គាត់។ ប៉ុន្តែគាត់មិនបានឈប់ត្រឹមនោះទ្បើយ! គាត់រត់កាន់លឿនទ្បើងៗ ហើយរត់កាត់ទឹករលកបែកខ្ទាចកាត់តែខ្លាំង។ ផ្គរ និងផ្លេកបន្ទោរ ក៏បញ្ចេញសំទ្បេង និងពន្លឺកាន់តែញាប់ជាងមុនដែរ។ មេឃចាប់ផ្តើមភ្លឺបន្តិចម្តងៗ ហើយគាត់ក៏សម្លឹងទៅមុខ​ ហើយឃើញទីទួលមួយមានដើមឈើជាច្រើន។ ទីនោះគឺជាទីចុងបំផុតនៃឆ្នេរ។ គាត់នៅតែបន្តរត់លឿនដដែល ហើយគាត់បានរត់ចូលទៅក្នុងសមុទ្របន្តិចម្តងៗដោយមិនដឹងខ្លួន។ ចង្វាក់បេះដូងរបស់គាត់បានលោតដល់កម្រិតមួយ ដែលគាត់មិនអាចទៅមុខទៀតបាន! គាត់បានស្រែកមួយទំហឹង លុតជង្គង់ចុះក្នុងទឹកសមុទ្រ ហើយងើយមើលទៅមេឃ។ គាត់ឃើញឥន្ធូចម្រុះពណ៌ ហើយលាន់មាត់ថា “ឥន្ធូនេះស្អាតណាស់!”។ គាត់ស្តាប់សំទ្បេងតំណក់ទឹកភ្លៀងស្រក់លើសមុទ្រ ហើយលាន់មាត់ម្តងទៀតថា “បទភ្លេងនេះពីរោះណាស់!”។ គាត់សម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនសាចុះសាទ្បើង ហាក់ដូចជាទើបរកឃើញនូវភពថ្មីអញ្ចឹង! គាត់នៅបន្តលត់ជង្គង់អស់ជាច្រើននាទី រហូតដល់គាត់មានអារម្មណ៍ធម្មតាវិញ ហើយទិដ្ឋភាពអស្ចារ្យនោះ ក៏បានរលត់បាត់ផងដែរ។ គាត់ញញឹម​ រួចដើរត្រលប់ទៅរកទ្បានរបស់គាត់វិញ។ 

(បទពិសោធថ្ងៃលំហែកាយ)