បើសិនឥទ្បូវនេះខ្លួនខ្ញុំជាកុមារវិញ តើខ្ញុំនៅរក្សាទម្លាប់បន្ទោសខ្លួនឯងដែរឬទេ?

ខ្លោងទ្វារសាលាបឋមសិក្សា
ដែលខ្ញុំបានរៀនកាលពី៣០ឆ្នាំមុន

នៅខែមុននេះ ខ្ញុំបានទៅសាលាបឋមសិក្សាដែលខ្ញុំបានរៀនកាលពី៣០ឆ្នាំមុន។ គ្រាន់តែឈានជើងហួសរបងសាលាភ្លាម អនុស្សាវរីយជាច្រើនបានត្រលប់មករកខ្ញុំវិញ ហាក់ដូចជាពួកវាមានក្តីនឹករលឹកដល់ខ្ញុំជាខ្លាំង បន្ទាប់ពីបែកគ្នាយ៉ាងយូរ។ ខ្ញុំឈរសម្លឹងទៅទីធ្លាសាលា ហើយនឹកឃើញដល់រូបខ្លួនឯងកាលពីកុមារកំពុងអង្គុយលេងដីខ្សាច់ជាមួយមិត្តភក្តិ។ យើងទ្បើងដើមស្វាយតូចមួយជាមួយគ្នា រត់ដេញប្រលែងគ្នាចុះទ្បើងលើជណ្តើរខាងមុខថ្នាក់រៀន ហើយយើងចែកនំចំណីដែលយើងចូលចិត្ត​ និងមានរឿងជាច្រើនទៀតដែលខ្ញុំបាននឹកឃើញ…

ខ្ញុំនៅតែបន្តនឹកឃើញអនុស្សាវរីយកន្លងមក រួមទាំងរឿងរ៉ាវដែលលំបាកៗផងដែរ។ ខ្ញុំនៅចាំពេល ខ្ញុំអន់ចិត្ត ពេលគ្រូឲ្យពិន្ទុទាប ហើយខ្ញុំឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីខ្ញុំមិនពូកែដូចគេ។ ខ្ញុំច្រណែននឹងមិត្តរួមថ្នាក់នៅពេលឃើញគេមានសម្ភារល្អៗដែលខ្ញុំគ្មាន។ ខ្ញុំរងរបួសរាងកាយ (មិនធ្ងន់ធ្ងរទេ) នៅពេលមានជម្លោះជាមួយសិស្សមាឌធំជាង ដួលនៅពេលរត់លឿនពេក ឬធ្លាក់នៅពេលទ្បើងកន្លែងខ្ពស់ពេកជាដើម។

ក្រោយពីនឹកឃើញនូវរឿងរ៉ាវលំបាកៗទាំងនោះ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមានចិត្តប្រតិកម្មភា្លមថា ខ្ញុំនឹងជួយការពារក្មេងប្រុសដែលជារូបខ្ញុំកាលពីក្មេងនោះ ឲ្យជៀសផុតពីក្តីឈឺចាប់ និងទុក្ខព្រួយទាំងទ្បាយ។ ខ្ញុំចង់ប្រាប់ក្មេងប្រុសនោះថា អ្វីៗនឹងមិនមានបញ្ហានោះទេ សូមកុំបារម្ភ ឬបន្ទោសខ្លួនឯងនៅពេលមានបញ្ហាកើតទ្បើង។ សូមធ្វើចិត្តឲ្យត្រជាក់ ហើយខ្ញុំជាអ្នករ៉ាប់រងការពារទាំងអស់។

ឥទ្បូវត្រលប់មករូបខ្ញុំនៅពេលបច្ចុប្បន្នវិញ ស្រាប់តែខ្ញុំនឹកឃើញនូវសំណួរមួយចំនួននេះទ្បើង៖ តើខ្ញុំនឹងការពារខ្លួនឯងឲ្យឆ្ងាយពីការឈឺចាប់ និងទុក្ខព្រួយដែរឬទេ? តើខ្ញុំនឹងមានចិត្តសណ្តោសប្រណីដល់ខ្លួនឯងដែរឬទេនៅពេលមានបញ្ហាកើតទ្បើង? តើខ្ញុំនឹងពេញចិត្តខ្លួនឯងឬទេនៅពេលអ្នកដទៃមើលមិនឃើញគុណតម្លៃរបស់ខ្ញុំ? ឬតើខ្ញុំនឹង យ៉ាងហោចណាស់ជូនឲ្យខ្លួនមានក្តីរីករាយ និងសេចក្តីស្ងប់ដែរឬទេ?

ក្រោយពីសួរខ្លួនឯងរួច ខ្ញុំក៏ញញឹម ហើយឆ្លើយតបថា៖ ខ្ញុំនឹងការពារខ្លួនឯងពីទុក្ខសោក និងការឈឺចាប់ មើលថែខ្លួនឯង និងផ្តល់សេចក្តីរីករាយ និងភាពស្ងប់សុខដល់ខ្លួនឯង។

ទិដ្ឋភាពខាងលើគឺជាការអនុវត្តការផ្តល់ចិត្តករុណាដល់ខ្លួនឯង ដែលជាលំហាត់មួយខ្ញុំបានធ្វើក្នុងវគ្គសិក្សារយៈពេល៨សប្តាហ៍ស្តីអំពីការបំផុសចិត្តករុណា ដែលរៀបរៀងដោយសកលវិទ្យាល័យស្តេនហ្វដ។ គោលបំណងនៃលំហាត់នេះគឺចង់ឲ្យសិស្ស ចេះមើលថែរខ្លួនឯង ផ្តល់ក្តីមេត្តា ក្តីស្រទ្បាញ់ និងករុណាដល់ខ្លួនឯង ជាជាងបន្ទោសខ្លួនឯងនៅក្នុងគ្រាលំបាក។

ប្រការនេះវាដូចនឹងពេលដែលយើងព្យាយាមជួយទៅដល់មនុស្សជាទីស្រទ្បាញ់ មិត្តភក្តិរបស់យើង ឬជួយរូបយើងផ្ទាល់កាលនៅវ័យកុមារ ជាវ័យដែលយើងភាគច្រើនពេញចិត្ត។ សំណួរសួរថាតើអ្នកស្តីបន្ទោស និងធ្វើឲ្យពួកគេកាន់តែលំបាកទេនៅពេលពួកគេកំពុងជួបបញ្ហា? ចម្លើយប្រាកដជាអ្នកមិនធ្វើអញ្ចឹងទេ! ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកផ្តល់នូវក្តីមេត្តា អាណិតអាសូរដល់ពួកគេ ប្រើពាក្យល្អៗលួងលោម។ ដូចគ្នានេះដែរ ខ្លួនអ្នកក៏សមនឹងទទួលនូវក្តីស្រទ្បាញ់ ក្តីមេត្តា និងការគាំទ្រយ៉ាងហោចណាស់ពីខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ បើពុំមានអ្នកដទៃផ្តល់ឲ្យ។

បច្ចេកទេសនេះអាចយកមកអនុវត្តដោយបិទភ្នែកសមាធិ ឬអនុវត្តនៅក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃផងដែរ។ វិធីនេះអាចជួយបញ្ឈប់សំទ្បេងនៅក្នុងខួរក្បាល ឬក្នុងខ្លួនអ្នក ដែលសំទ្បេងនេះភាគច្រើនតែងតែរិះគន់ខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ និងគ្មានក្តីមេត្តាដល់អ្នកទ្បើយ។ ដូច្នេះនៅពេលណាដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនកំពុងធ្វើបាបខ្លួនឯង ឬរិះគន់ខ្លួនឯង សូមទន្ទេញពាក្យទាំងនេះនៅក្នុងចិត្ត ឬនិយាយចេញមកក្រៅតិចៗថា៖

សូមឲ្យខ្ញុំរីករាយ សប្បាយចិត្ត
សូមឲ្យខ្ញុំចាកផុតទុក្ខ និងភាពភ័យខ្លាច
សូមឲ្យខ្ញុំជួបនូវក្តីស្ងប់ និងអំណរ
សូមឲ្យខ្ញុំពេញចិត្តនឹងភាពជាខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់
[សូមឲ្យខ្ញុំ…(សូមដាក់នូវឃ្លានៃរឿងល្អៗ និងវិជ្ជមានដែលអ្នកប្រាថ្នា)